تمام شد ، چهار سال زندگی بدون عنوان و پر از نا کامی کهکشانی های اسبق و سربازان کم ادعای امروز بالاخره به سر امد و انان توانستند به جام قهرمانی برسند جامی که دو سال تمام دربستی مسافر شهر بارسلون و موزه افتخارات بارسا بود اما در این فصل زندگی مادریدی ها رنگ و بوی دیگری داشت. کسب 10 برد از دوازده مسابقه انتهایی یعنی انها فقط فقط جام می خواهند.
بارها و به دفعات شاگردان کاپلو از حریفان خود عقب ماندند اما با نوع بازی و تلاش عجیبشان موفق شدند از همه ان ناکامی ها پیروزی بسازند و این طعم هر بردی را چندین برابر گواراتر می کند، دیگر در اینجا صحبت از شانس و اقبال نیست چون تیمی قهرمان شد که شخصیت قهرمانی داشت.
تیمی توانست بعد از سی و هشت هفته و فقط بنا بر قانون بازی رو در رو عنوان قهرمانی را مال خود کند که برای ثانیه ثانیه خود برنامه داشت.
کم نبودند تعداد بازی هایی که رئال با یک یا چندین گل از حریفان خود عقب افتاد اما یک حسی درون انان قلیان داشت که ما ان را به اسم فعل خواستن می شناسیم و همان حس موجب شد ساکنان شهر مادرید باز هم به میدان "سیبلس" بازگردند و در انجا بغض چهار ساله را بشکنند.
هنگامی که داور مسابقه سوت پایان هفته سی و هفتم را به صدا در اورد و کالدرون همانند پسر بچه ها خودش را به چمن ورزشگاه ساراگوسا رساند و به پای کوبی پرداخت می دانست مجموعه او و شاگردان کاپلو تیمی نیستند که در روز اخر قافیه را ببازد .
بله رئال همان روز قهرمان شد ،حتی دقایق پر اشتباه نیمه نخست مقابل رئال مایورکا هم طرفداران رئال را از قهرمانی نا امید نکرده بود انان می دانستند دن فابیو حتی با از دست دادن بکام و فان نیستلروی می داند کجا و چگونه نتیجه را عوض کند. در بازی با مایورکا و در نیمه دوم زمانی که گوتی ان تکل بلند را در محوطه جریمه خودشان رفت و مهاجم حریف از ترس اسیب دیدگی خودش و پایش را دزدید نمونه خوبی بود برای دیدن وضعیت هر دو تیم.
قو های سپید مادرید برای بردن حاضر بودند جان بدهند اشک های کاسیاس و به اغو ش کشیدن دیارا بعد از گل به وسیله نیستلروی آیتی بود بر ان حس.
نه ... حق رئال همان سه امتیاز کامل بازی بود چون با قلب هایشان به توپ ضربه می زدند اگر قرار می بود بی تفاوت و کاملا معمولی ان دقایق را بگذرانند تا ابد الدهر هیچ طرفداری انان را نمی بخشید . حدود 90 هزار نفر در سانتیاگو برنابئو فقط یک چیز می خواستند و ان هم به وقوع پیوست.
این قهرمانی برای انان طعم و مزه متفاوتی داشت چون در مجموعه این فصل رئال به سان اخرین قهرمانی شان خبر چندانی از ستاره کهکشانی و اینجور مسائل نبود. تتمه ان منظومه درخشان هم لا اقل در این بازی اخر نور چندان درخشانی از خود بروز نداد؛ نه رائول نه بکام و نه کارلوس ، بلکه تیمی در زمین بود که برای فرار از باخت و کسب برد چشم به ساق بازیکنان دونده خود داشت .
انان در این هفته های پایانی بارها و بارها به اثبات رساندند که برای قهرمان شدن حتما لازم نیست ستارگان بدرخشند بلکه انضباط تیمی و میل خواستن حرف اول و اخر را می زند و در ان قالب این می شود که محمد دیارا گل بزند و خوزه انتونیو ره یس در کالبدبازیکن تعویضی با دو ضربه مهار ناشدنی کار را تمام کند.
این طرز تفکر از رئال مادرید تیمی که کمتر کسی عنوان قهرمانی را در ابتدای فصل برای او متصور می شد یک قهرمان ساخت. درست است که گاف های باور نکردنی بارسا در این بین تاثیر گذار بود اما واقعیت در مورد رئال همان است که دیدیم انان قهرمان شدند چون هنر استفاده از اشتباهات بارسا را داشتند .
انان قهرمان شدند چون می دانستند و مهمتر از ان ، این باور را داشتند که برای گل زدن هیچ وقت دیر نیست و برای عوض کردن نتیجه ثانیه هم کفایت می کند.
با همه احترامی که نسبت به فوتبال زیبا و کاملا هجومی تر بارسا قائلیم این بار می بایست به افتخار کاپلو قیام کنیم و برای درست کردن چنین تیمی از ان مجموعه بیمار کف بزنیم.
بله همه چیز تمام شد و میدان سیبلس در شهر مادرید در اخرین روزی که دو ستاره کهکشانی سابق میهمان ثانیه های واپسین مادرید بودند پذیرای خیل هواداران مادریدی شد، هوادارانی که تا خوده صبح بیدار ماندند .چرا که حس زیبائی برایشان داشت جشن و سرور ان هم بعد از حدود 48 ماه رخوت و سکوت، یعنی سیراب شدن تشنه ای که از فرط بی ابی در حال جان دادن بود.
شب هفدهم از ماه ششم میلادی سال 2007را هرگز دو نفر فراموش نخواهند کرد ؛ نفر اول فابیوکاپلو مردی که سالهای اخر مربیگری پر افتخار خود را می گذراند و شخص ثانی فرانک ریکارد، مربی جوانی که این تجربه تلخ را به قیمت از دست دادن سومین قهرمانی پیاپی لالیگا به دست اورد.
فصل 2006 -2007 لیگ اسپانیا یک درس بزرگ داشت ؛ قهرمان ان تیمی است که قدر اشتباهات حریف را بداند و این درسی بود که رئال در مکتب کاپلو در ان نمره قبولی گرفت.
منبع : پارس فوتبال
